Murat Sevinç

www.gazeteduvar.com.tr



Bookmark and Share

Ermeni yurttaşların yerinde olsam, mutluluk duyardım!


1.3.2019 - Bu Yazı 449 Kez Okundu.
Yorum : 0 - Onay Bekleyenler : 0

 Bazı insanların, konuların, olayların hangi sıklıkta gündeme gelirlerse gelsinler yine de göz ardı edilmesi gereken bir yanları olabiliyor. Bir başka söyleşiyle; kimi insan, konu ya da olayın konuşulması, tartışılması, gözünüze sokulması, onun kayda değer olduğu anlamına gelmeyebiliyor. Türkiye Barolar Birliği (TBB) Başkanı Metin Feyzioğlu, misal.

Haber sitelerinde, sürekli olarak bir şeyler yaptığına ve söylediğine tanık oluyor, fakat hakkında yazılması gerektiğini düşünmüyordum. Aslında hâlâ aynı kanıdayım ama gördüğünüz gibi yazıyorum! Çünkü her ne kadar “Bu arkadaşlardan takriben altmış yetmiş milyon kadar var Türkiye’de, hangi biriyle uğraşacaksın” diye düşünsem de, sanırım bir yerde ilgisizlik sınırı aşılıyor ve görmezden gelmeyi sürdüremiyorsunuz.

Feyzioğlu’nu, Ankara Hukuk’taki ‘atanmış’ hırslı dekan olduğu günlerden biliyoruz. Buradaki çoğul ‘biliyoruz’ ifadesini, kendisinden ‘biz’ sözcüğüyle söz eden ruh hastalarına özendiğim için kullanmıyorum. Ben ve bizim oralardaki meslektaşlardan söz ediyorum. Uzun yıllar geçirdiğim Cebeci mahallesinden.

‘Çılgın Türk’ Feyzioğlu’nun ‘bizim’ açımızdan dikkat çekici (ve dikkat edilmesi gereken!) yanı, yalnızca zamanın rektörü Nusret Aras tarafından ‘atanmış’ dekan oluşu değildi. Bir ceza hukukçusunun (Timuçin Köprülü) doktora tez jürisindeki tavrı ve neden olduğu sonuçtu. Konudan (milli ve milletlerarası hukukta soykırım suçu) ve çalışmanın dipnotlarındaki bazı atıflardan hazzetmediğinden olsa gerek, ne yapıp edip asistanın ilişiğinin kesilmesine neden olmuş (jüriyi, asistanın görev süresi bitmeden bir gün önce toplayıp düzeltme isteyerek!); Timuçin açtığı davayı kazanınca, bu kez ‘kamu kaynakları’ ölçütünü ileri sürüp ‘ihtiyaç olmadığı’ gerekçesiyle geri dönmesini engellemeye çalışmıştı.

Uzatmayacağım. Herhalde bu satırları okuyan herkesin kendisine ilişkin bir kanaati vardır. En son bir yerlerde tost yapmış sanırım. Bir ara AKP’yi ziyaret edip ‘milli duruşa ihtiyaç’tan, ‘kucaklaşmak’tan söz etmişti. Son derece öngörülebilir, hiçbir sürpriz barındırmayan ve belli ki ‘soyadı’nın hakkını vermeye azmetmiş biri. İmzacı meslektaşları için de ’sözde aydınların kalıntıları’ demişti! Oysa onlarcasıyla aynı kampüste ve komşu fakültede çalıştı yıllarca. Kim bilir nasıl sevinmiştir meslektaşları (yani sözde aydınlar) atılınca. Dedim ya, sürprizsiz bir memleket insanı. Kusursuz bir ‘özde’ aydın. Yerli ve milli.

Sıkıldım. Cümle kurmakta zorlanıyorum. En iyisi sevgili Selçuk Kozağaçlı’nın ‘Yarın tıraş bedava’ başlıklı çarpıcı yazısını bırakayım buraya, Feyzioğlu hakkında daha fazla okumaya sabrı olanlar için. 

Ekranınızı işgal eden şu yavan ve doğrusu bitmek için harf sayan yazının tek nedeni, söz konusu trajik karakterin dünkü ifadeleri. ‘Hocalı’ anmasında konuşmuş ve şöyle buyurmuş: “(Her 24 Nisan’da) göstermelik çağdaşlık ve modernlik uğruna ‘Hepimiz Ermeniyiz’ diyerek kendisini Batı dünyasına kabul ettirmeye çalışan, aslında işgal altındaki İstanbul’un aydınımsı bir devamı olan malumlara inat bugün diyoruz ki hepimiz Türk’üz.”

Cümle bozuk ama olsun, baro başkanlığı için önkoşul değil. Her 24 Nisan’da kim nerede böyle slogan atıyor, bilemiyorum hakikaten. Ancak ‘bir malum’ olarak, Hrant Dink’in katledildiği yerde, o kaldırımın önünde 19 Ocak’larda bu slogana tanık oldum. Çok duygulandım. Bulan, söyleyen sağolsun.

Tabii Feyzioğlu gibi bir figüre, ‘Hepimiz Ermeniyiz’ ifadesinin bir acıyı paylaşma amacını taşıdığını; bunun bir gün ‘Hepimiz Türk’üz’, bir gün ‘Hepimiz Kürt’üz’, bir gün ‘Hepimiz Aleviyiz’, bir gün ‘Hepimiz eşcinseliz’ bir gün ‘Hepimiz Müslümanız’, bir gün ‘Hepimiz ateistiz’ olabileceğini; önemli olanın ezilenin, adaletsizliğe uğrayanın ve gözümüzün önünde ‘katledilen’in yanında durmak olduğunu anlatmak pek mümkün değil. Anlayacak olsa bu yaşa kadar anlardı.

Bir büyük acıya merhem olsun diye düşünülmüş anlamlı sözleri, bir başka acının konuşulduğu gün istismar eden insana söyleyecek fazla bir şey yok hakikaten. Kendisine, ‘bir şey’ olma, belli ki mutlaka ‘bir şey’ olma çabasında kolaylıklar dilemekten başka.

Yazının son sözü Ermeni okura, eşe dosta olsun:

Ermeni de olabilirdi. Ne şanslısınız!

.

Facebook Yorumları

Kod8
19.3.2019
Üzülemeyen, hiçbir acının yasını tutamayan ülke…
1.3.2019
Ermeni yurttaşların yerinde olsam, mutluluk duyardım!
18.2.2019
Muhalefete bir soru: HDP’li vekillere ne yapıldığında rahatsız olacaksınız?
14.2.2019
Kuyruktakiler
4.2.2019
HDP yasadışıysa kapatılsın, değilse boş konuşulmasın!
13.1.2019
Anayasa’nın ‘yok sayılmasını’ görmezden gelsek ne olur? Elinizin körü olur!
10.1.2019
Yeni Türkiye’nin kaymağı ve Çukurambar!
4.1.2019
Seçime ilişkin ‘üç’ anayasa tartışması
16.12.2018
Kemal Gözler sordu: Anayasa hukuku nereye gidiyor? Bir yanıt çabası… (1)
6.12.2018
Narsisist siyasetçiler neden bu kadar cazip?
2.12.2018
Kavala ve Demirtaş’ı hiç sevmem, ama!
22.11.2018
Hukuk filan, bizlik işler değil bunlar; sıkıntı yok!
11.11.2018
Farkında mısınız, seçmeniniz sandığa gitmeyebilir!
6.11.2018
Cihangir İslam’ın söz özgürlüğü...
1.11.2018
Cumhuriyet’in kimsesizleri...
31.10.2018
‘İlk 500 tutkusu’ (2): Ticari, sağa çek!
25.10.2018
‘İlk 500 tutkusu’ (1): Karl Marx’ı Türkiye’de doçent yapmazlardı
23.10.2018
Bindiği trenden inemeyen yolcunun hikâyesi...
21.10.2018
Biz kimiz ve temel bir ilkemiz var mı?
18.10.2018
Hınç toplumunda, yurttaş kalabilme marifeti
12.10.2018
Sağlık çalışanlarına yönelik şiddetin dayanılmaz hafifliği…
11.10.2018
10 Ekim 2015’te, Ankara Garı’nda…
9.10.2018
Umuda ve kafa karşılıklarına olan ihtiyacımız...
5.10.2018
Konvoylardaki ‘önemli’ insanların yaşamımızdaki yeri nedir?
2.10.2018
İğneyle kazılan kuyunun dibindeki, umut...
1.10.2018
Affetmemek…
26.9.2018
Toplum değil, kalabalık; Akdenizlilik değil, itlik…
25.9.2018
Mehmet için yapısal reformlar, yok hükmündeydi...
20.9.2018
Dayak yememek için, Nazi’lere katılıyorlardı...
16.9.2018
Müteahhitle aynı gemideki işçiler ve zavallı muhalefet!
13.9.2018
Kitlelerin ruhu ile çocuk ruhu birbirine benzerdir...
10.9.2018
Bir Cumhuriyet okurundan…
4.9.2018
Hiç olmazsa hafta sonları tek ayak üzerinde durmasaydı...
30.8.2018
Bir kısım ‘laik’ yurttaşın, laikliğe olan acil ihtiyacı…
28.8.2018
Her gün 16.20’de, tek ayak üzerinde duracaktı...
27.8.2018
An…
23.8.2018
Savunma saldırıyor...
20.8.2018
#çoktanunuttuk…
18.8.2018
İdeolojileri bir yana bırakalım! Neden, biz ‘masa’ mıyız?
15.8.2018
Bedelli askerliğe dair, bazı notlar...
0 0
ÖNEMLİ NOT: Bu sayfalarda yayınlanan okur yorumları okuyucuların kendilerine ait görüşlerdir. Yazılan yorumlardan DÜZCE YEREL HABER GAZETESİ veya duzceyerelhaber.com hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.
Kod8
GÜNÜN YAZARLARI
Günün Yazarları



Kod8
Emlak8.Net